عامل بصره و توابع آن و ولايت دجله و بحرين و عمان و عرض و مهرگان كدك سليمان ابن على بود . قضاى آنجا با عباد بن منصور بود . عامل اهواز اسماعيل بن على بود . عامل فارس محمد بن اشعث بود . عامل سند منصور بن جمهور بود . عامل خراسان و جبال ، ابو مسلم بود . عامل حمص و قنسرين و ولايت دمشق و اردن عبد الله بن على بود . عامل فلسطين صالح بن على بود . عامل مصر عبد الملك بن يزيد ، ابو عون ، بود . عامل جزيره عبد الله بن محمد منصور بود . عامل موصل اسماعيل بن على بود . عامل ارمينيه صالح ابن صبيح بود . عامل آذربيجان مجاشع بن يزيد بود . ديوان خراج با خالد بن برمك بود . آنگاه سال صد و سى و چهارم در آمد . سخن از حوادثى كه به سال صد و سى و چهارم بود . سخن از خبر خلع كه بسام بن ابراهيم كرد در اين سال ، بسام بن ابراهيم بن بسام مخالفت آورد و خلع كرد وى از يكه - سواران مردم خراسان بود و چنان كه گفته‌اند با گروهى كه با راى وى هم آهنگى داشتند و از قيام خويش خوشدل بودند از اردوگاه ابو العباس امير مؤمنان روان شد . ابو العباس در كارشان و اينكه كجا رفته‌اند جستجو كرد تا از محلشان خبر يافت كه در مداين بود و خازم بن خزيمه را به مقابلهء وى فرستاد كه چون بسام را بديد با وى نبرد آغاز كرد . بسام و يارانش هزيمت شدند و بيشترشان كشته شدند و اردوگاهشان به غارت رفت . خازم و يارانش به تعقيب آنها در سرزمين جوخا تا ولايت شهر ياران برفت و به هر كس از آنها رسيد كه به هزيمت مىرفت يا سر نبرد داشت او را بكشت . آنگاه از آن جانب بازگشت و به ذات المطامير ، يا دهكده اى همانند آن ، گذشت كه گروهى از بنى الحارث ابن كعب ، داييان دور ابو العباس ، آنجا بودند . وقتى بر آنها گذشت كه در مجلس خويش بودند :